nefs

1. Can.
2. İnsanın kendisi, kişi, beden.
3. Hakîkat, cevher, asıl, öz. İnsanda ve cinde şer, kötülük kuvveti. Şerîate yâni dîne uymayan isteklerin kaynağı. Buna nefs-i emmâre de denir.

1. (Nefis) Can, kişi, kendi, öz varlık. Bir şeyin zatı olan, kendisi.
2. Göz.
3. Şehvet ve gadabın mebdei olan kuvve-i nefsaniye. Fıtri meyil, bedenin hissi istekleri.
4. Ruh, hayat, asıl.
5. Maya.
6. Hamiyet.

nefş

1. Açmak.
2. Yapmak.
3. Yün ve pamuk atmak.
4. Davarların, geceleyin yayılıp çobansız otlaması.

1. Üfürmek, üflemek.
2. Can, kişi, kendi, özvarlık.
3. Bir şeyin zatı olan kendisi.

1. Gülme hususunda ifrata gitmek.
2. Çok fazla gülmek.

1. Nefis, can.
2. Kendi.
3. İç.