cerh

1. Yara.
2. Baş ve yüzden başka uzuvlardan birisini yaralamak.
3. Bir kimseye söğmek. Taan etmek. Sözle gönül incitmek.
4. Birisinin fikrini çürütüp kabul etmemek.
5. Şahid, yalancı ve fâsık olduğundan dolayı mahkemede hâkimin şâhidin şehâdetini reddetmesi.
6. Kesb u kâ

çerh

1. Çark. Dolap.
2. Felek. Talih.
3. Dingil üzerine dönen.
4. Gök.
5. Def.
6. Zenberek.
7. Mancınık.
8. Elbise yakası.
9. Ok yayı.
10. Çakır gözlü doğan kuşu.

1. Yaralama.
2. Çürütme.

• Cerh edilmek:
  1. Yaralanmak.
  2. Çürütülmek.

• Cerh etmek:
  1. Yaralamak.
  2. Çürütmek.

çerh

چرخ

1. Çark.
2. Felek.
3. Tekerlek.
4. Çıkrık.
5. Çarkıfelek.
6. Tef.